18 ก.พ. 2025 คืนหลังจากผ่านการลงพื้นที่ชุมชนคนไร้บ้าน คลองหลอด ถ้ามองกลับไปผมว่าผมได้เจอกับเรื่องราวที่หนักอึ้งมากในตอนนั้น หนักที่สุดในสามครั้งที่ลงพื้นที่มาเลย ผมใช้เวลาตกตะกอนตั้งแต่นั่งเดินทางบนรถตู้กลับสามย่าน จนเดินทางมาถึงบ้าน จนอาบน้ำเสร็จ ผมรู้สึกจุกกับความไม่เท่าเทียมทางสังคม การถูกตัดสินและปฏิบัติกับเขาไม่เท่ากับคนอื่น ๆ ในสังคม ผมได้เห็นคนที่ยากลำบากต้องดิ้นรนกับชีวิตมากมาย คนที่เขาขอให้ได้หายใจในวันต่อวันยังยากลำบาก แต่ในขณะเดียวกันก็ยังเห็นความรักที่สวยงามเกิดขึ้นในชุมชน คุณลุงที่คอยดูแลผู้พิการมาอย่างยาวนาน ในคืนวันนั้นผมจึงกลับมานั่งปล่อยใจแล้วฮัมทำนองออกมาพร้อมกับเล่นกีตาร์ ทำให้ได้ท่อนเหล่านี้ออกมาเป็นจุดเริ่มต้นของเพลงนี้

“เพียงเธอรับฟัง ฉันไม่ต้องการสิ่งใด
บนโลกเดียวกัน ฉันไม่ได้เป็นอื่นใด”

“ผู้คนมากมาย ไขว่คว้าต้องการสิ่งใด
ฉันเพียงแค่พอ วันนี้ขอได้หายใจ
เธอจะตัดสินฉันเป็นอย่างไร จะยังมองเราเท่ากันอยู่ไหม”

25 ก.พ. 2025 หลังจากการเยี่ยมชมบ้านกาญจนาภิเษก สิ่งที่มันส่งถึงใจผมมาก ๆ คือเพลงที่ป้ามลได้เปิดให้ฟังก่อนร่ำลากัน มันยิ่งย้ำเตือนผมเข้าไปอีกว่าเพลงที่ผมจะทำขึ้นมานี้ ผมจะใช้ใจล้วน ๆ ประเด็นในวันนั้นที่ผมได้รับและอินมาก ๆ คือ การให้อภัย ความเข้าใจกัน ผมชอบวิธีคิดของป้ามลมาก ๆ และอีกหนึ่งอย่างคือ การกอดของป้ามล ผมรู้สึกว่า การกอดคือสิ่งพิเศษที่ทำให้ใจส่งถึงกันได้ ในวันนั้นผมมีความอิ่มเอมทางจิตใจเป็นอย่างมาก รู้สึกว่า ณ ที่แห่งนี้ก็มีความรักอยู่ เมื่อกลับมาในคืนนั้นผมจึงเริ่มเปิดโน้ตและแต่งเพลงนี้ต่ออีกครั้ง ทำให้ได้ท่อนเหล่านี้มา

“กอดฉันไว้ทีได้ไหม”

“โปรดเถิดรับฟัง เกลียดชังไปเพื่อสิ่งใด
เราเข้าใจกัน แค่นั้นก็เป็นสุขใจ อภัยให้กันได้ไหม”

2 มี.ค. 2025 หลังจากการลงพื้นที่ชุมชนเมียนมาร์ ในวันนั้นผมรู้สึกจุกมาก ผมแทบไม่เคยมองปัญหานี้ให้ชัดเจนขนาดนี้มาก่อนเลย การแบ่งแยก การถูกทำให้เป็นอื่น การดูถูกเหยียดหยาม และ stereotype ชัดเจนมากเพียงเพราะเชื้อชาติที่แตกต่างและเขาเป็นแรงงานข้ามชาติ แต่พอได้ไปเห็นจริง ๆ ทุกคนต่างมีความฝัน มีความรัก มีงานอดิเรก ที่แตกต่างกันไป และ เราก็ต่างเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน ทำให้ผมนึกถึงคาบที่สอนเรื่องอัตลักษณ์ทับซ้อนของคนชายขอบเช่นกัน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ผมประทับใจมาก ๆ คือน้ำใจของผู้คนที่นั่น ความรัก และการช่วยเหลือกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังคงมีอยู่เสมอในการลงพื้นที่ทั้ง 3 ครั้ง แล้วก็เช่นเดิมครับ เมื่อผมกลับมาในคืนนั้นก็ได้เริ่มแต่งต่อทำให้ได้ท่อนเหล่านี้มา

“มองฉันด้วยใจ ด้วยรักแท้จริงข้างใน
ดั่งฉันเป็นใคร ที่เธอรักยิ่งสุดดวงใจ
โยนทิ้งความเป็นอื่นใด
เราแตกต่าง แต่ก็เหมือนกัน ใช่ไหม”

11 มี.ค. 2025 สุดท้ายในสัปดาห์นี้ธรรมชาติให้ท่อนฮุคกับผม ผมไปนั่งอยู่ใต้ต้นไม้หนึ่ง จู่ ๆ ก็มีใบไม้สีเหลืองร่วงลงมาใส่ผม มันเป็นใบไม้สีเหลืองที่หลงเหลือความเขียวอยู่ตรงกลางเพียงเล็กน้อย เยื้องไปที่ปลายใบไม้ฝั่งขวามือมีรอยถูกกัดกินอยู่ ในตอนแรกผมสะบัดตัวอย่างแรงมากเพราะนึกว่าเป็นแมลงหรืออะไรก็ตามที่จะทำอันตรายต่อตัวเรา แต่เมื่อรีบหันไปมอง มันก็คือใบไม้สีเหลืองที่ร่วงโรยตามธรรมชาติของมัน ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับการลงพื้นที่ทั้ง 3 ครั้งอย่างประหลาดใจ เหมือนกับคำพูดที่ครูแอนเคยบอกว่า เราเกิดการตัดสินอยู่ตลอดเวลา ตัดสินก่อนที่เราจะไปพบเจอกันจริง ๆ เสียอีก ผมจึงมานั่งใช้ใจมองใบไม้นั้น จนเกิดคำถามขึ้นในใจว่า ก่อนที่ใบไม้นี้จะร่วงโรย มันจะได้รับความรักบ้างหรือเปล่านะ แม้ว่าใบไม้นี้จะดูมีรอยแผลเต็มไปหมด ภาระงานในวันนี้คือการวาดรูปธรรมชาติ แต่ผมกลับเลือกที่จะไม่วาดอะไรเลย ผมมีความคิดว่า ขอให้ใบไม้ใบนี้เป็นตัวตนในงานศิลปะของผมเลย ผมจะไม่แต่งเติมหรือวาดมันขึ้นมาแล้วก็จะยอมรับความสวยงามเพียงช่วงเวลาหนึ่งนั้น ผมร้องเพลงนี้ที่แต่งไว้ให้กับใบไม้ฟัง พลางคิดถึงความรู้สึกและเรื่องราวต่าง ๆ ที่ได้พบ แล้วก็ลองฮัมไปเรื่อย ๆ ทำให้ผมได้ท่อนฮุคมาอย่างง่ายดายในเวลานั้น

“หากเธอมองเข้าไป ในส่วนลึกของใจ
เราต่างมีรักซ่อนอยู่เสมอ
เพียงเธอถามหัวใจ ในอุ่นไอของเธอ
รักเอย เจ้าอยู่แห่งหนใด”

“จะอยู่ที่ใด อ่อนไหวเท่าไหร่
ขอให้มีรักซ่อนอยู่เสมอ
และหากใครผู้ใด ยังหาไม่เจอ
รักเอย ฉันจะเป็นให้เธอ”